Αρχίζουν ξανά έρευνες στην Τροία

Μια ομάδα αρχαιολόγων και επιστημόνων διάφορων ειδικοτήτων (ιδίως από το πεδίο της βιολογίας και βιοτεχνολογίας) θα εξετάσει και πάλι τα ερείπια της αρχαίας Τροίας, ελπίζοντας να φέρει στο φως νέα στοιχεία. Η διεθνής διεπιστημονική αποστολή, μ’ επικεφαλής τον καθηγητή αρχαιολογίας Ουίλιαμ Έιλγουορντ του πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν - Μάντισον, θ’ αρχίσει τις ανασκαφές και τις νέες αναλύσεις στις αρχές του 2013, σε συνεργασία με το τουρκικό πανεπιστήμιο Τσανάκαλε Ονσεκίζ Μαρτ, που βρίσκεται κοντά στην Τροία.

«Η Τροία είναι ένας θεμέλιος λίθος του δυτικού πολιτισμού. Μολονότι η τοποθεσία έχει ανασκαφεί στο παρελθόν, υπάρχουν ακόμα πολλά για να ανακαλυφθούν. Το σχέδιο μας είναι να επεκταθούμε σε ανεξερεύνητες περιοχές του χώρου και συστηματικά να αξιοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες, ώστε να εξάγουμε ακόμα περισσότερες πληροφορίες για τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί πριν από χιλιάδες χρόνια», τόνισε ο αμερικανός αρχαιολόγος, ο οποίος έχει μεγάλη ανασκαφική πείρα και θεωρείται ειδικός στην Τροία, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

«Στόχος μας είναι να προσθέσουμε ένα νέο στρώμα πληροφοριών σ’ αυτά που ήδη ξέρουμε για την Τροία», δήλωσε ο Ουίλιαμ Έιλγουορντ, ο οποίος ηγείται μιας αποστολής που φιλοδοξεί να κάνει τις πιο εκτεταμένες ανασκαφές και τις πιο εξονυχιστικές αναλύσεις (μ’ έμφαση στην ανάλυση βιολογικού υλικού) που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην περιοχή, η οποία έχει γίνει παγκοσμίως διάσημη από την Ιλιάδα του Ομήρου, αποτελώντας έκτοτε διαχρονική και ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. «Η Τροία αξίζει ένα αρχαιολογικό πρόγραμμα παγκόσμιας κλάσης», όπως είπε ο αμερικανός αρχαιολόγος.

Σύμφωνα με τα έως τώρα δεδομένα, η περιοχή κατοικείτο σχεδόν συνεχώς επί 4.500 χρόνια, από την αρχή της Εποχής του Ορείχαλκου έως τον 13ο αιώνα μ.Χ., όταν εγκαταλείφθηκε. Ήρθε ξανά στο προσκήνιο στη δεκαετία του 1870 με τις ανακαλύψεις του γερμανού Ερίκου Σλίμαν. Η αρχαιολογική τοποθεσία είναι σήμερα περίπλοκη με δέκα διαφορετικούς οικισμούς διαφορετικών εποχών τον ένα πάνω στον άλλο, μερικοί από τους οποίους φέρουν τα σημάδια της βίαιης καταστροφής τους.

Παρ’ όλο που εδώ και σχεδόν 140 χρόνια έχουν γίνει αλλεπάλληλες ανασκαφές στην Τροία (μ’ ένα μεγάλο κενό μεταξύ 1938 - 1988), εκτιμάται ότι έως σήμερα έχει εξερευνηθεί επιστημονικά λιγότερο από το ένα πέμπτο της αρχαιολογικής τοποθεσίας. Στο απόγειό της, η ανυψωμένη οχυρωμένη θέση της Τροίας, με τείχη πάχους 3,5 μέτρων και ύψους 9 μέτρων, είχε έκταση περίπου 24 στρέμματα (24.000 τετραγωνικά μέτρα). Μια περιτοιχισμένη πόλη από κάτω, που κάλυπτε έκταση περίπου 200 στρεμμάτων, είναι μέχρι σήμερα σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη. Μεταξύ άλλων, δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί το βασιλικό νεκροταφείο της αρχαίας Τροίας, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Έιλγουορντ, «υπάρχουν ακόμα μεγάλα κενά στις γνώσεις μας για την ταυτότητα των προϊστορικών Τρώων, τις τοποθεσίες των βασικών νεκροταφείων τους και τη φύση της γραφής τους. Το χρόνιο ερώτημα της ιστορικότητας του Τρωικού Πολέμου επίσης αξίζει περαιτέρω διερεύνηση», πρόσθεσε.

Η σχεδιαζόμενη αποστολή θα βασιστεί σε νέες επιστημονικές τεχνικές, που, μεταξύ άλλων, θα βοηθήσουν στην ανάλυση των χημικών υπολειμμάτων που έχουν βρεθεί μέσα σε κεραμικά αγγεία από αρχαίες κουζίνες και αίθουσες συμποσίων. Βασικό στόχο αποτελεί η γενετική ανάλυση δειγμάτων DNA και πρωτεϊνών από ανθρώπους και ζώα. Οι έρευνες αυτές ανήκουν στο νέο πεδίο της «μοριακής αρχαιολογίας» και θα γίνουν σε συνεργασία με το Κέντρο Βιοτεχνολογίας του πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν - Μάντισον.

Νεολιθικά ίχνη στον Διρό

Ευρήματα κεραμικής και εργαλείων από ανασκαφές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατοικήθηκε εντατικά εκείνη την εποχή.

Ειδικά στην περιοχή Ξαγκουνάκι βρέθηκε πυκνή συγκέντρωση λίθινων εργαλείων, οστράκων και ανθρώπινων οστών της Υστερης Νεολιθικής

Μια παιδική ταφή σε αγγείο, άλλη ταφή τριών ενηλίκων της Τελικής Νεολιθικής Εποχής και μεγάλη ποσότητα κεραμικής και εργαλείων έφεραν στο φως δοκιμαστικές τομές στο Σπήλαιο Διρού. Τα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η θέση κατοικήθηκε εντατικά κατά την Τελική Νεολιθική, σε συνδυασμό με το σπήλαιο Αλεπότρυπα.

Αξιοσημείωτη είναι η σχεδόν πλήρης απουσία ευρημάτων μετά τη Νεολιθική Περίοδο, που υποδηλώνει ότι τόσο το σπήλαιο όσο και ο περιβάλλων χώρος δεν χρησιμοποιήθηκαν έκτοτε για συστηματική κατοίκηση.

Φέτος πραγματοποιήθηκε η τρίτη ερευνητική περίοδος του προγράμματος «Ανασκαφικό και μελετητικό έργο Διρού». H έρευνα διεξάγεται από ομάδα Ελλήνων και ξένων επιστημόνων διά της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας Νοτίου Ελλάδος, υπό τη διεύθυνση του Γ. Παπαθανασόπουλου και με την εποπτεία της Ε΄ ΕΠΚΑ.

Το Σπήλαιο Αλεπότρυπα που ερευνάται από το 1970 κατοικήθηκε κατά τη Νεολιθική Περίοδο (6000-3000 π.Χ.) και έχει αποδώσει χιλιάδες ευρημάτων κεραμικής, λίθινων και οστέινων εργαλείων, κοσμημάτων καθώς και ανθρώπινων και ζωικών οστών.

Στόχοι του προγράμματος είναι η αναπαράσταση του παλαιοπεριβάλλοντος της δυτικής Μάνης μετά το τέλος του Πλειστόκαινου και η αλληλεπίδρασή της με την παρουσία του ανθρώπου. Επίσης, η πραγματοποίηση συστηματικής επιφανειακής έρευνας στον περίγυρο του κόλπου του Διρού.

Οι έρευνες το 2012 ξεκίνησαν με γεωφυσικές διασκοπήσεις από το Εργαστήριο Γεωφυσικής- Δορυφορικής Τηλεπισκόπησης και Αρχαιοπεριβάλλοντος του Ινστιτούτου Μεσογειακών Σπουδών του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Ερευνας, στην περιοχή Ξαγκουνάκι (Νεολιθική ακρόπολη του Διρού) βόρεια της εισόδου του σπηλαίου Αλεπότρυπα.

Συγκεκριμένα, διενεργήθηκαν μαγνητικές και ηλεκτρομαγνητικές έρευνες με χρήση γεωραντάρ και ηλεκτρικής τομογραφίας για τη μέτρηση της ηλεκτρικής αντίστασης μέχρι βάθος 3-4μ.

Επίσης πραγματοποιήθηκε φωτογράφηση της μεγάλης αίθουσας του σπηλαίου Αλεπότρυπα με στόχο την τρισδιάστατη φωτογραμμετρική αποτύπωσή της.

Από την επιφανειακή έρευνα των προηγούμενων ετών εντοπίστηκαν περιοχές μεγαλύτερης συγκέντρωσης κεραμικών και λίθινων ευρημάτων προϊστορικών ή ιστορικών περιόδων.

Ειδικά στην περιοχή Ξαγκουνάκι βρέθηκε πυκνή συγκέντρωση λίθινων εργαλείων, οστράκων και ανθρώπινων οστών της Υστερης Νεολιθικής από τα οποία ελήφθησαν δείγματα για ραδιοχρονολόγηση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και προσδιόρισε την ηλικία των ευρημάτων στο 4200 π.Χ.

ΣΤΟΝ ΤΥΜΒΟ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΔΟΞΙΠΑΡΑΣ: «Λίφτινγκ» στα ρωμαϊκά άρματα

Εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης θα γίνουν στα ευρήματα του μνημείου, τα οποία θα εκτεθούν μαζί με αντίγραφά τους, σε επιτόπιο μουσείο

Λεπτομέρεια από το κρανίο του ενός αλόγου και άμαξα.  Σώζονται αποτυπώματα από ορισμένα ξύλα του σκελετού της, από το τιμόνι (ρυμός), από τις ακτίνες (κνήμες) που ήταν δώδεκα σε κάθε τροχό και από την αψίδα

Εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης θα γίνουν στα ευρήματα του μνημείου, τα οποία θα εκτεθούν μαζί με αντίγραφά τους, σε επιτόπιο μουσείο

Τρίτη του Πάσχα και ο Διαμαντής Τριαντάφυλλος κατευθυνόταν πρωί πρωί από την Κομοτηνή, όπου διαμένει, προς την Ορεστιάδα. Διάφορες υποχρεώσεις που σχετίζονται με το σπουδαίο ανασκαφικό του εύρημα, τον τύμβο της Μικρής Δοξιπάρας, δεν τον άφησαν στην πασχαλινή ραστώνη. Το ίδιο συμβαίνει και τα καλοκαίρια, όπως και τα Χριστούγεννα. Αν και συνταξιούχος, ο επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων, ασχολείται με αφοσίωση με το έργο ανάδειξης του μνημείου.

Στις εσχατιές της ελληνικής γης, ένα τόσο σπουδαίο και μοναδικό για την Ελλάδα εύρημα (τέσσερις καύσεις - ταφές με πέντε άμαξες και δεκαπέντε άλογα) τραβά το ενδιαφέρον των επιστημόνων, όπως και του κοινού. Η τοπική κοινωνία έχει αγκαλιάσει την ανασκαφή και η κατασκευή επιτόπιου μουσείου είναι ενταγμένη στο ΕΣΠΑ. Το μουσείο, έκτασης περίπου 1.700 τετραγωνικών μέτρων, θα είναι κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, στα πρότυπα του Μουσείου των βασιλικών τάφων των Αιγών.

Από πλεξιγκλάς
Σε αυτό θα τοποθετηθούν τα πρωτότυπα αρχαιολογικά ευρήματα (μέσα σε προθήκες), αλλά και πιστά αντίγραφά τους (στο χώμα). Ιδιαίτερα για τους σκελετούς των πέντε αμαξών έχει προβλεφθεί η δημιουργία αντιγράφων από πλεξιγκλάς, πάνω στα οποία θα τοποθετηθούν τα πρωτότυπα εξαρτήματα.

Ηδη, όπως λέει στο «Εθνος» ο κ. Τριαντάφυλλος, έχει ολοκληρωθεί η τρισδιάστατη σάρωση που απαιτείται ώστε να κατασκευαστούν τα αντίγραφα. Ο πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής αναφέρει πως τώρα εκπονείται η μελέτη για το κέλυφος. Οταν ολοκληρωθεί και περάσει από ΚΑΣ, θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός. Αν δεν υπάρξουν καθυστερήσεις, σε δύο χρόνια το επιτόπιο μουσείο θα μπορεί να λειτουργήσει.

Στους γειτονικούς χώρους, που απαλλοτριώθηκαν, θα γίνουν ανασκαφικές δοκιμαστικές τομές ώστε να διαπιστωθεί τι κρύβουν. Με πλούσιο εποπτικό υλικό για τους τύμβους της Θράκης, την αποτέφρωση των νεκρών, τον ενταφιασμό αλόγων και αμαξών, την τεχνολογική εξέλιξη των αμαξών από την προϊστορική περίοδο έως τα νεότερα χρόνια, στο επιτόπιο μουσείο θα παρέχονται λεπτομερείς πληροφορίες για την ενημέρωση των επισκεπτών και ιστορικές γνώσεις για την επιμόρφωση των μαθητών.

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε πρόσφατα τη μελέτη συντήρησης των ευρημάτων, που είναι ξύλινα, σιδερένια και χάλκινα. Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης που πρέπει να επιτελεστούν παρουσιάστηκαν από τον διευθυντή Συντήρησης Αρχαίων Μνημείων, Νίκο Μίνω, και είναι:

• Λεπτομερής φωτογράφηση πριν - μετά τη συντήρηση, αλλά και σε όλες τις φάσεις εργασίας
• Καταγραφή της υπάρχουσας κατάστασης
• Απομάκρυνση του προστατευτικού στρώματος με οργανικούς διαλύτες
• Δοκιμές καθαρισμού με διαλύτες για απομάκρυνση ατμοσφαιρικών ρύπων, λιπαρών επικαθήσεων κ.λπ.
• Μηχανικός καθαρισμός της μεταλλικής επιφάνειας, όπου χρειάζεται, με υαλόβουρτσες ή άλλα μικροεργαλεία, με τη βοήθεια μικροσκοπίου
• Εμβαπτισμός σε αναστολείς διάβρωσης
• Απομάκρυνση της υγρασίας σε κλίβανο
• Προστασία από το περιβάλλον με κατάλληλα βερνίκια
• Συγκολλήσεις και συμπληρώσεις εάν χρειάζονται
• Αισθητική αποκατάσταση

Τη μελέτη εκπόνησαν η Δέσποινα Κατσαρού-Μοσχονά και η Κωνσταντίνα Στεφάνου. Οι ανασκαφείς συντηρούν μέχρι τώρα τα ευρήματα με τις οδηγίες της διεύθυνσης συντήρησης και με ικανοποίηση διαπίστωσαν ότι τα σιδερένια αντικείμενα παραμένουν αναλλοίωτα μετά την επέμβαση.

Στο φως υπόγειο υδραγωγείο του 6ου αιώνα π.Χ.

Ενα υπόγειο υδραγωγείο, που κατασκευάστηκε τον 6ο αιώνα π.Χ., και φαίνεται ότι αποτελεί πρωτόλειο έργο του περίφημου Μεγαρίτη αρχιτέκτονα Ευπαλίνου, έφεραν στο φως οι ανασκαφές της Γ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων στην αγροτική περιφέρεια των Μεγάρων.

Το υδραγωγείο, που εντοπίστηκε στη θέση Ορκός, αποτελείται από υδρομαστευτικές σήραγγες που συνέλεγαν και μετέφεραν το νερό στην πόλη, με τη βοήθεια της φυσικής κλίσης.

Κάθετα φρέατα υπάρχουν κατανεμημένα στην επιφάνεια του εδάφους που χρησίμευσαν αρχικά στον προσανατολισμό, αερισμό και απομάκρυνση των επιχώσεων κατά τη διάνοιξη των υπόγειων σηράγγων και στη συνέχεια για τη συντήρηση και τον εξαερισμό του υδραγωγείου.

Το νερό από το υδραγωγείο οδηγούνταν με λιθόκτιστο αγωγό στην κεντρική κρήνη της πόλης που κτίστηκε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και είναι γνωστή ως Κρήνη του Θεαγένους.

Οπως εξήγησε η αρχαιολόγος της Γ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Παναγιώτα Αυγερινού, σε διάλεξή της χτες το βράδυ στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το υδραγωγείο εμφανίζει ομοιότητες με το περίφημο υδραγωγείο της Σάμου, τόσο ως προς τα τεχνικά χαρακτηριστικά, όσο και ως προς τον όλο σχεδιασμό.

Το γεγονός αυτό, μαζί με τη χρονολόγηση του έργου, οδήγησαν τους αρχαιολόγους της Γ' ΕΠΚΑ στη θεώρηση ότι πρόκειται για πρωτόλειο έργο του Ευπαλίνου, από την κατασκευή του οποίου απέκτησε την απαιτούμενη εμπειρία και τεχνική αρτιότητα που απαιτούνταν για το σχεδιασμό ενός τόσο μεγάλου και σύνθετου έργου, όπως είναι το Ευπαλίνειο Ορυγμα της Σάμου.

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι σε σωστική ανασκαφή του 2008 στο νότιο τμήμα της πόλης, δίπλα στον οχυρωματικό περίβολο, είχε έρθει στο φως το τρίτο δημόσιο έργο ύδρευσης, η νότια Κρήνη, που χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.

Ως σύλληψη αποτελεί συνδυασμό των δύο προηγηθέντων έργων, καθώς συνδύαζε άντληση και αποθήκευση νερού. Στηρίζεται, όπως και το υδραγωγείο στη λογική της υδρομάστευσης, που επιτυγχάνεται με αγωγούς - στοές διανοιγμένους στο σκληρό φυσικό έδαφος με καθοδική πορεία προς τον υδροφόρο ορίζοντα.

Το νερό κατέκλυζε τους αγωγούς και συλλεγόταν σε υπόγεια κυκλική δεξαμενή, από όπου γινόταν η άντλησή του. Η νότια κρήνη ήταν υπόγεια και σύμφωνα με τα ανασκαφικά δεδομένα, ήταν προσιτή με κλίμακα καθόδου ανάμεσα σε δύο αναλημματικούς τοίχους και έφερε πρόσοψη με πεσσούς και επιστύλιο, κατά το πρότυπο της Ανω Πειρήνης στον Ακροκόρινθο.

Η αρχαιολόγος Παναγιώτα Αυγερινού επισήμανε ότι τα παραπάνω έργα ύδρευσης στα Μέγαρα καταδεικνύουν ότι ο Ευπαλίνος προίκισε την πόλη με την τεχνολογία ενός μεγάλου έργου και την τεχνογνωσία του, δημιουργώντας μια σχολή μαθητών που συνέχισαν την παράδοσή του.

Βρήκαν άγνωστο αρχαίο ναό

Βρισκόταν κάτω από χριστιανικό ναΐσκο, χρονολογείται στα τέλη 6ου - αρχές 5ου αι.π.Χ. και εικάζεται ότι ήταν αφιερωμένος σε πολεμική θεότητα

Ενας μικρός χριστιανικός ναός σε ευθεία γραμμή από τον Επικούριο Απόλλωνα έκρυβε έναν μεγάλο αρχαιοελληνικό. Οταν οι κάτοικοι της Μέλπειας τον κατεδάφισαν για να τον ξαναχτίσουν, οι αρχαιολόγοι βρέθηκαν μπροστά σε «βουνά από αρχιτεκτονικά μέλη» όπως αναφέρει η Ξένη Αραπογιάννη, επίτιμη έφορος Αρχαιοτήτων.

Το εκκλησάκι χτίστηκε με άλλο υλικό το 1995 και η Αρχαιολογική Υπηρεσία έκανε ανασκαφές το 2010 και το 2011 υπό τη διεύθυνση της κ. Αραπογιάννη. Τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα.

Πρόκειται για έναν πρώιμο ναό κλασικών χρόνων (τέλος 6ου - αρχές 5ου αι. π.Χ.). Η επίσημη παρουσίασή του, με τίτλο «Ενα ορεινό ιερό στην Ανω Μέλπεια Μεσσηνίας», έγινε κατά τη διάρκεια διεθνούς συνεδρίου στη Σπάρτη. Τα θεμέλια του ναού «εμφανίστηκαν αμέσως μετά την αφαίρεση του επιφανειακού χώματος και της βλάστησης. Μέρος θεμελίων της ανατολικής πλευράς είχε χρησιμεύσει ως θεμελίωση του χριστιανικού ναΐσκου, με αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή», είπε η ανασκαφέας.Οι μέγιστες σωζόμενες διαστάσεις του είναι 20,65Χ10,75 μ., ενώ το πάχος των τοίχων κυμαίνεται από 0,80 έως 0,90 μ. Το μέγιστο μήκος του ναού θα μπορούσε να υπολογιστεί περίπου στα 23 μ. Το κτίσμα περιλαμβάνει στο εσωτερικό του έναν μικρότερο που κατά τη γνώμη της κ. Αραπογιάννη είναι ο πρώτος ναός, ο αρχαϊκός, και χρονολογείται στα τέλη του 6ου π.Χ.

Σιδερένιες αιχμές δοράτων που βρέ-θηκαν στο «ορεινό ιερό στην Ανω Μέλπεια Μεσσηνίας»

Τα κινητά ευρήματα ήταν αφιερώματα. Εκτός από τη χαρακτηριστική κεραμική και τα μικροσκοπικά αγγεία βρέθηκαν χάλκινα βραχιόλια που καταλήγουν σε κεφάλι φιδιού, χάλκινο μικρό σκεύος, χάλκινο έλασμα με έκτυπη παράσταση γυναίκας που κρατά κλαδί, σιδερένιοι ήλοι κ.ά. Από τα σημαντικότερα ευρήματα υπήρξε μια αναθηματική επιγραφή, χαραγμένη στο χείλος ενός τμήματος πήλινου αγγείου, όπου ξεχωρίζει η λέξη: ΑΝΕΘΕΚΕΝ. Εντυπωσιάζει ο μεγάλος αριθμός σιδερένιων όπλων και κυρίως αιχμών δοράτων. «Το γεγονός αυτό μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος σε μια πολεμική θεότητα», σημειώνει η κ. Αραπογιάννη.

Αγγελική Κώττη

«Ταξίδι... με γαλέρες» στη Μελβούρνη

Στη μακρινή Μελβούρνη της Αυστραλίας και συγκεκριμένα στο «Ελληνικό Μουσείο της Μελβούρνης» παρουσιάζεται η έκθεση με θέμα «Ταξίδι στα κύματα της ιστορίας με γαλέρες και ιστιοφόρα από τον 5ο αι. π.X. έως και τον 19ο αι. μ.X.» του Ευάγγελου Γρυπιώτη.

Στη μακρινή Μελβούρνη της Αυστραλίας και συγκεκριμένα στο «Ελληνικό Μουσείο της Μελβούρνης» παρουσιάζεται η έκθεση με θέμα «Ταξίδι στα κύματα της ιστορίας με γαλέρες και ιστιοφόρα από τον 5ο αι. π.X. έως και τον 19ο αι. μ.X.» του Ευάγγελου Γρυπιώτη.

Η έκθεση, που τελεί υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, ξεπερνά σε επισκεψιμότητα τα 7.500 άτομα μέχρι σήμερα, με επισκέπτες κυρίως Ελληνες, αλλά και κατοίκους της ευρύτερης παροικίας της Βικτώρια, αφού αποτελεί σημείο αναφοράς για τον τουριστικό οδηγό της Μελβούρνης και προβάλλεται επί καθημερινής, σχεδόν, βάσης από έντυπα, ηλεκτρονικά και ραδιοφωνικά μέσα της περιοχής.

Τα εκθέματα προσφέρονται ως απτά παραδείγματα για την εκμάθηση και κατανόηση όχι μόνο της ναυπηγικής τέχνης, αλλά και ιστορικών, εθνολογικών, μυθολογικών ή οικονομικών ζητημάτων και έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον των Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της περιοχής.

31 θησαυροί ταξιδεύουν στη Νέα Υόρκη

Τριάντα ένα αντικείμενα από το Μουσείο Μπενάκη - Ισλαμικής Τέχνης και δύο της συλλέκτριας Σταματίας Τσολοζίδη - Ζησιάδη θα στείλει η χώρα μας στη μεγάλη έκθεση του Μητροπολιτικού Μουσείου Νέας Υόρκης.

Τριάντα ένα αντικείμενα από το Μουσείο Μπενάκη - Ισλαμικής Τέχνης και δύο της συλλέκτριας Σταματίας Τσολοζίδη - Ζησιάδη θα στείλει η χώρα μας στη μεγάλη έκθεση του Μητροπολιτικού Μουσείου Νέας Υόρκης.

Η έκθεση περιλαμβάνει περίπου 250 έργα και έχει στόχο να καταδείξει ποια ήταν η αλληλεπίδραση του Βυζαντίου και του Ισλάμ στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ του 7ου και του 9ου αιώνα. Τίτλος, «Η εποχή της μετάβασης». Τα έργα που δανείζουμε αποδεικνύουν την επίδραση των νότιων βυζαντινών επαρχιών στην ισλαμική τέχνη και αντιπροσωπεύουν τη συνεχιζόμενη επιρροή του Ελληνισμού μέσω του Βυζαντίου στην αναδυόμενη ισλαμική παράδοση. Μέσα από τα έργα αυτά που συνδέονται με την εξουσία, τη θρησκεία, το εμπόριο θα παρουσιαστεί το πώς προσαρμόστηκε η τέχνη και πώς ενσωματώθηκε στην ισλαμική παράδοση.

Το θέμα συζητήθηκε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και η άδεια προσωρινής εξαγωγής από την Ελλάδα δόθηκε. Η πρόταση ήταν να γίνει ο δανεισμός με επιφύλαξη, καθώς στην έκθεση μετέχει και το Dumbarton Oaks, από το όποιο το υπουργείο ζητεί κλεμμένη εικόνα χωρίς όμως αποτέλεσμα ακόμη (σχετικές δηλώσεις έχει κάνει πρόσφατα και ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος.)

Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 14 Μαρτίου και θα λειτουργεί ως τις 8 Ιουλίου. Η έκθεση, σύμφωνα με το μουσείο, αποτελεί την πρώτη προσπάθεια ανίχνευσης του φαινομένου.